BRITISH
INFANTRY 1942

Dwuczęściowy mundur polowy wprowadzony w 1937 r., w 1942 będący standardem armii brytyjskiej. Krótka, dopasowana bluza zapinana pod szyję oraz wysoko skrojone spodnie z dużą kieszenią na udzie. Praktyczny, wełniany, dostosowany do klimatu europejskiego — w Afryce i Birmie noszono lżejsze warianty (m.in. khaki shorts, stroje tropikalne).

Charakterystyczny brytyjski hełm o szerokim rondzie, w linii prostej wywodzący się z hełmu Brodiego z I wojny światowej. Wariant Mk II produkowano od końca lat 30., w 1942 był powszechnie używany. Często uzupełniany siatką maskującą do mocowania listowia i materiału kamuflującego.

Wbrew skojarzeniom, w 1942 r. typowy piechur poza hełmem nosił przede wszystkim furażerkę (Field Service Cap). Beret nie był uniwersalnym nakryciem piechoty — kolory identyfikowały rodzaj wojsk: czarny (broń pancerna), bordowy (powietrznodesantowe), zielony (Commandos). Niepewne daty oznaczyliśmy do weryfikacji.

Stopnie podoficerskie oznaczano belkami (chevrons) noszonymi na rękawie: jedna — Lance-Corporal, dwie — Corporal, trzy — Sergeant. Oficerowie nosili gwiazdki („pips”) i korony. Dokładne wzory, kolory i umiejscowienie różniły się w zależności od pułku i typu munduru — szczegóły pozostawiamy do weryfikacji źródłowej.

Kolorowe naszywki materiałowe (formation signs) na rękawach pozwalały rozpoznać przynależność do dywizji lub formacji. Do najbardziej rozpoznawalnych należał skoczek pustynny (jerboa) 7. Dywizji Pancernej — „Desert Rats”, oraz „HD” 51. Dywizji Highland. Konkretny zestaw do prezentacji na stronie warto dobrać ze sprawdzonych źródeł.

Podstawa systemu nośnego 1937 Pattern Webbing, który zastąpił starszy wzór 1908. Wykonany z tkanej bawełny zamiast skóry — tańszy w produkcji i odporny na wilgoć. Mosiężne okucia oraz charakterystyczny zielonkawo-brązowy odcień nadawany pastą Blanco.

Dwie pojemne ładownice noszone na piersi i połączone z pasem szelkami krzyżowymi. W 1937 Pattern celowo zaprojektowano je tak, by mieściły magazynki Bren — dzięki czemu każdy żołnierz drużyny mógł nosić amunicję do erkaemu, a także granaty i klipsy do własnego karabinu.

Płócienny tornister wchodzący w skład systemu 1937 Pattern, służący do przenoszenia racji żywnościowych, menażki i osobistego ekwipunku na czas walki. Większy ładunek mieścił osobny duży tornister (large pack) noszony w marszu.

Składane narzędzie do kopania okopów i stanowisk: stalowa głowica (łopatka/oskard) przenoszona w pokrowcu z tyłu pasa oraz drewniany trzonek mocowany osobno. Niezbędny element wyposażenia każdego piechura.

Emaliowana manierka noszona w płóciennym pokrowcu wyściełanym filcem, który ograniczał brzęczenie i pomagał utrzymać temperaturę. Szczególnie krytyczna w warunkach pustynnych kampanii północnoafrykańskiej.

Prostokątna, dwuczęściowa menażka aluminiowa — mniejsza część wkładana w większą dla oszczędności miejsca. Służyła zarówno do gotowania/odgrzewania, jak i spożywania posiłku. Przenoszona w małym tornistrze (small pack).

Respirator wraz z filtrem przenoszono w płóciennej torbie, w sytuacji zagrożenia mocowanej wysoko na piersi w tzw. pozycji „alert”. Choć w toku wojny ataki gazowe nie nastąpiły, maska pozostawała standardowym elementem wyposażenia i przedmiotem ćwiczeń.

Do karabinu No.4 stosowano charakterystyczny bagnet kolczasty (spike), nazywany przez żołnierzy „pigsticker” — pozbawiony ostrza, w formie czworograniastego kolca, tani w produkcji. Starszy karabin SMLE No.1 używał klasycznego bagnetu nożowego wzoru 1907.

Ręczna latarka, często wyposażona w kolorowe filtry (do sygnalizacji i ograniczenia widoczności w nocy) oraz zaczep umożliwiający przypięcie do oporządzenia. Drobny, ale praktyczny element ekwipunku osobistego.

Standardowy karabin powtarzalny piechoty brytyjskiej, wprowadzony w 1941 r. W 1942 stopniowo wypierał starszy No.1 Mk III* (SMLE) w jednostkach pierwszej linii. Konstrukcyjnie uproszczony względem poprzednika pod kątem masowej produkcji wojennej — celownik przerzutowy i mocniejsza lufa.

Tani i prosty w produkcji pistolet maszynowy, wprowadzony w 1941 r. Powstał z myślą o masowej, niskokosztowej produkcji wojennej — trafił do Home Guard, oddziałów Commandos i ruchu oporu w okupowanej Europie. Charakterystyczny boczny magazynek i surowa, „rurowa” konstrukcja.

Podstawowy ręczny karabin maszynowy piechoty brytyjskiej, oparty na czeskiej konstrukcji ZB vz. 26. Niezawodny i celny, zasilany charakterystycznym łukowym magazynkiem montowanym od góry. Stanowił rdzeń siły ognia drużyny piechoty w 1942 r.

Klasyczny brytyjski granat ręczny o charakterystycznym segmentowanym, żeliwnym korpusie. Wariant No. 36M był standardem w czasie II wojny światowej. Odłamkowy, z zapalnikiem czasowym uruchamianym po zwolnieniu dźwigni.

Uwaga historyczna: PIAT wszedł do służby w 1943 r. — formalnie już po roku, któremu poświęcona jest ta strona. W 1942 rolę piechociej broni przeciwpancernej pełnił głównie karabin przeciwpancerny Boys. PIAT umieszczamy dla kompletności obrazu wyposażenia piechoty tego okresu.

Ramię sprężynowo-iglicowe (spigot) miotało pocisk kumulacyjny — broń ciężka i trudna w napinaniu, ale skuteczna i pozbawiona zdradzającego strzelca wstecznego wybuchu.

Podstawowy nabój karabinowy armii brytyjskiej, zasilający zarówno karabiny Lee-Enfield, jak i erkaemy Bren. Charakterystyczna wystająca kryza (rim) to pozostałość konstrukcji z końca XIX w. Standardowy pocisk bojowy Mk VII typu „ball”.

Powszechny w Europie nabój pistoletowy, którym zasilano brytyjski pistolet maszynowy Sten. Jego rozpowszechnienie po obu stronach frontu bywało zaletą — umożliwiało wykorzystanie zdobycznej amunicji w okupowanej Europie.

Amerykański nabój pistoletowy dużego kalibru, obecny w siłach brytyjskich i Wspólnoty głównie za sprawą pistoletów maszynowych Thompson dostarczanych w ramach Lend-Lease. Ceniony za siłę obalającą na krótkim dystansie.